Það var um kvöld eitt að Kötu ég mætti.

Hún var að koma af engjunum heim.

Það var í ágúst að áliðnum slætti

og nærri aldimmt á kvöldunum þeim.

 

Hún var svo ung eins og angandi rósin.

Ég hafði aldrei séð hana fyrr.

Um vanga dönsuðu lokkarnir ljósir

og augun leiftruðu þögul og kyrr.

 

Hlýtt ég tók í hönd á Kötu,

horfði í augun djúp og blá.

Gengum síðan burt af götu,

geymdi okkur náttmyrkrið þá.

 

En þegar eldaði aftur og birti

í hjarta ákafan kenndi ég sting,

og fyrir augum af angist mér syrti.

Hún var með einfaldan giftingarhring